ജീവിതമാ നന്മതിന്മ

നീ അറിയുന്നില്ല നിന്റെ ഉള്ളിലെ തീനാളങ്ങളും
നിൻ നന്മതൻ വെളിച്ചവും.
അതറിയുന്നതോ ഈ മുഴു ജീവിതത്തിലെ അന്തിമ താളുകൾ മറിച്ചു നാം നോക്കവേ
എവിടെയും ശൂന്യത മാത്രം.

അറിയുന്നു നിന്നിലെ പ്രേതീക്ഷകളെ സ്വപ്നങ്ങളെ നിന്നെ തടയുന്ന ചങ്ങലകളാം
ബന്ധനങ്ങളെ.തടയുന്നു നിന്നിലെ പറക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന സ്വപ്നചിറകുകളെ.

നീ അറിയാതിടറുന്ന നിൻ കാൽപദങ്ങളെ
തളരാതെ കാക്കുമീ ഭൂമിതൻ സ്നേഹസ്പർശം
ആർക്കുവേണ്ടി യാതന സഹിച്ചിടുന്നു നീ.
ഇടറുന്ന നെഞ്ചുമായി വേദന കടിച്ചമർത്തി
ഉള്ളിലെ നീറ്റലിൽ പുഞ്ചിരി തൂകിനീ
നിൻ ഉള്ളിൽ പിടയുന്ന സ്വപ്നകൂമ്പാരങ്ങൾക്കുമേൽ.

മൂകമാം ഹൃദയത്തിൽ ഒരുനുള്ള് വെട്ടം വരുന്നതും കാത്തുനീ.
നന്മവസന്തമേ നിനക്കു സ്വാഗതം.
ഉള്ളിലെ ആത്മനിസ്വാർത്ഥത്തിൻ മതിലുകൾ.
നെഞ്ചിടിപ്പുകൾ നിലക്കുന്ന നേരത്തോ വൃദ
മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകൾ പാഞ്ഞിടുന്നേ

തന്നിലെ നന്മയെ അറിയാതെ പോയിതാ. എങ്കിലും ഓർക്കുക മർത്യാ നീ നിന്നിലെ
നിന്നെ പാപകർമങ്ങൾ പെരുകിടിലും.
നിന്നിലെ പാപകർമത്തിനൊടുവിലെ കുറ്റബോധത്തിൻ വിഴിപ്പുകെട്ടിൽ.
എന്തിനു വേണ്ടി നീ ആർക്കു വേണ്ടി നീ
നിന്നിലെ നന്മയെ കൊന്നോടുക്കി.